قصه

فارغ از گلّه و گرگ است شبانی عاشق
چشم سبز تو چه دشتی است! دویدن دارد

شاخهای از سر دیوار به بیرون جسته
بوسهات میوهی سرخی است که چیدن دارد

عشق بودی وَ به اندیشه سرایت کردی
قلب با دیدن تو شور تپیدن دارد

وصل تو خواب و خیال است ولی باور کن
عاشقی بیسر و پا عزم رسیدن دارد

عمق تو درّهی ژرفی است، مرا میخواند
کسی از بین خودم قصد پریدن دارد

اوّل قصّهی هر عشق کمی تکراریست!
آخرِ قصّهی فرهاد شنیدن دارد...